مىماند . آرى . . . باور آقايم عباس عليه السلام با برادرش - امام و حجت - بود و با پيرويش و اطاعتش و اخلاصش بر آن شهادت داد . اين دليلى است بر تسليمِ قلبى و ايمان درست و يقين او . و اين صفتى است كه بسيارى از آنان كه ادعاى ايمان مىكنند اندكى دارند ليك با ولايت تصديقش نمىكنند و در سختىها پاى نمىفشرند . باز زيارت مىگويد : « و دوستى با جانشين پيامبر فرستاده صلى الله عليه و آله و فرزند برگزيده و رهنماى دانشمند و وصىّ ابلاغگر و مظلوم ستم‌ديده . » و زيارت امامى را كه آقايم عباس پيرويش كرد بدين صفات مىستايد : الف - او زادهء رسول‌خدا است و فرزندى است كه خداى از بهر امامت برش گزيده است . و اين تنها دربارهء امام معصوم درست است و بر ما است كه در تسليم به امام‌حسين عليه السلام از عباس پيروى كنيم . ب - او رهنماى دانشمند حق‌شناس است . اين صفتى است كه علاوه بر امامان معصوم هر پيشواى عادلى كه از سوى امام معصوم گمارده شود نيز - چنان كه فقيهان عادل گفته‌اند - دارد . ج - او وصى آن حقگو است . ابلاغگرى از براى او است و اين صفت در تمام امامان معصوم ( ع ) هست .